Het eerste piek moment van dit lange seizoen, de nationale kampioenschappen mountainbiken, dit jaar gehouden op het terrein rondom snowworld Zoetermeer. De plek waar afgelopen jaar het europees kampioenschap werd verreden en waar (als alles doorgaat) binnenkort een manche uit de wereldbeker serie zal worden verreden….

Mijn voorbereidingen waren goed. Een paar weken geleden even wat rust gepakt, daarna nog twee weken goed en gericht trainen, een week voor de wedstrijd een uitgebreide parcours verkenning voor de mentale training tijdens de laatste week….. aan alles was gedacht. Het verliep echter allesbehalve 'zoals gedacht'!

Mijn plan was helder en strak! Vanaf mijn startpositie (22e) proberen door te stomen naar plek 10 á 15 voordat we de smalle singletracks induiken, die positie 3/4 van de wedstrijd vasthouden zonder mezelf gek te laten maken door 'inhalers' en de laatste twee ronden naar voren te fietsen (als dat mogelijk was).

Met de start was ik goed weg en kon gemakkelijk meekomen vooraan. Helemaal zoals geplanned draaide ik op een 10e stek de smallere stroken in en kon gemakkelijk mee stoempen op alle explosieve klimmetjes die het rondje rijk is. Na een paar rondjes waren er wel een paar renners voorbij gekomen maar ik was slim genoeg om mezelf te beheersen, het zou nog zwaar genoeg worden (ook voor mijn concurrenten).

Maar na ongeveer een uur fietsen begon mijn hele lijf te tintelen, alle energie verdween binnen enkele seconden en alles draaide om mij heen…. WTF? Ik had gedoseerd, ik had mijn eigen tempo gereden, ik had….. Meteen spookte het door mijn hoofd: stoppen? doorgaan? stoppen? doorg…. ik besloot helemaal 'gas terug' te nemen om te zien of mijn lichaam in staat was zich te 'herpakken'. Met een slakken gang trapte ik voort, de ene na de andere renner kwam voorbij…. En ik bleef maar zwalken, zo duizelig als een tol. Ik heb het nog een halve ronde zo volgehouden en toen besloten om de wedstrijd te staken.

Aan de kant moest ik mij de eerste 20 minuten aan vanalles vasthouden om niet tegen de vlakte te gaan. Alles behalve een prettig gevoel! Meteen ga je dan de oorzaak verzinnen: 'zou ik opeens 'zuiker' hebben, is er iets anders, wat dan…. ' Om het zéker te weten maar doorgereden naar de eerste hulp in het ziekenhuis van Leidschendam (daar om de hoek). Meteen op een ziekenhuisbed gelegd met allerhande metertjes…. bloed prikken, hartfilmpje, bloeddruk, etc.

Na ongeveer anderhalf uur onderzoek kwam de arts overleggen wat en hoe…. Ze wisten het eigenlijk niet helemaal zeker… er waren in het bloed wél sporen van een 'virale infectie' gevonden en de 'T' in mijn hartslagcurvers was extreem hoog….. Verder waren alle waarden gelukkig goed, geen zuiker, geen hoge bloeddruk, prima waarden voor cholestorol, ijzer etc….

Advies: In Zwolle nog een afspraak met de cardioloog om die extreme 'T' in de hrtslagcurve te bekijken en ook een afspraak met een inspannings fysioloog om te zien of er tijdens een inspanningstest op een fiets een soortgelijk gevoel 'ontlokt' kon worden….

In ieder geval alle mensen die mij langs de kant hebben gesupport, onwijs bedankt! Helaas kon ik het niet waarmaken met een mooie klassering!

En voor de foto's wederom mijn moeder

Ik kan er heel kort over zijn….

Ik werd al wakker met een zwak, brak gevoel….een kater maar dan zonder alcohol. Toch maar richting Steenwijk gegaan omdat én: ik het rondje daar nog nooit eerder had gefietst (en er heel veel positieve verhalen over had gehoord) én er een aantal renners uit mijn categorie niet aan de start zouden staan ivm hun deelname aan het NK op de weg, diezelfde dag. Mooie kans om mijn positie in het algemene klassement een beetje op te schroeven zo vlak voor het NK (startposities worden bepaald aan de hand van dat algemene klassement).

Tijdens het infietsen zat ik al 100% 'unfocused' op de fiets, met een bonkende koppijn. Het was ook nog eens drukkend warm wat niet echt meewerkte. Zou ik wel moeten starten?…. Maar ja, er was veel support, mijn ouders waren helemaal naar Steenwijk gekomen. Ik kon het eigenlijk niet maken om nu om te keren en huiswaarts te gaan. Op moraal dus maar.

Vanaf de start dus heel onwennig op de fiets gezeten, totaal niet in een ritme komend. Waardeloos om zo te moeten fietsen, terwijl het écht een rondje was waar ik me normaliter helemaal thuis zou voelen. Jammer! In een opvallend klein startveld ben ik ergens in de middenmoot geëindigd. Wél punten, geen voldoening. (Pfffffff, soms zit het allemaal niet mee)

afbeelding met dank aan mijn moeder

Op het laatste moment tóch in de mogelijkheid gekomen om deze nederlandse XC marathon te rijden. Veel over gehoord maar nooit eerder in gestart! Leuk evenement om een zware trainings-week mee af te sluiten. Ik had mijzelf voorgenomen om rustig te beginnen en vooral op mijn wedstrijd indeling te focussen. Een zgn. negative split, waarbij de 2e helft van de wedstrijd sneller gaat dan de 1e was mijn doel.

Zaterdag ochtend dus richting Amerongen vertrokken. Lekker relaxed klaar gemaakt en naar de start gegaan. Daar was het al behoorlijk druk! Doordat er normaal niet of nauwelijks door dit mooie gebied gebiked mag worden was men in grote getallen hiernaartoe gekomen. Er was trouwens een beperkte inschrijving voor maar 500 man/ vrouw.

Om 10:00 starte eerst de groep voor de 50km afstand/ halve marathon. Kort daarna konden wij beginnen aan de 5 rondes van 20km! Al meteen bij de eerste klim kon ik het niet laten. Te veel mensen voor me die Ã©cht te langzaam gingen. In slalom stijl er tussendoor gewurmd. Als je dan toch aan het inhalen slaat, waarom stoppen. Ik ben dus redelijk vlot doorgereden, af en toe even rusten achter een groepje, maar daarna weer snel verder. Daar gingen mijn goede voornemens. Ietsjes rustiger aan, dan maar. Maar het ging zó gemakkelijk! Uphill & downhill, technische stukken…. alles ging vlot. Na precies 2 uur fietsen stond mijn teller op 50km. 'Ik zou dit tempo vast niet lang meer vol kunnen houden' bedacht ik me, maar dat viel mee.

Met 4:11 op mijn klokje kwam ik bij de finish onder de tijd-registratie poortjes door. Niet echt een 'negative split' maar ook zéker geen man met hamer of mega-dip op het einde vd wedstrijd. Helaas ontbraken mijn tijden in de uitslagen, maar die schijnen voorlopig te zijn en er komen nog uitslagen bij (zegt de organisatie)

Fantastisch evenement, goed opgezet, mooie omgeving. Prima trainings dagje gehad!

(en ik heb mij 100km lang verbaasd over het gemak waarmee ik met de Rotor Q-rings kan klimmen!)

en wie weet, volgen de uitslagen later

Om nog wat specifieker op snelheid te trainen, heb ik de komende maanden ook wat meer (trainings) wedstrijdjes op de racefiets in mijn wedstrijd schema bijgeschreven. De meeste zullen in de zgn. 'zomeravond competitie' zitten. Verder zal ik ook op zoek gaan naar enkele leuke criteriumpjes e.d.

Zal wél weer even wennen zijn, want op de weg wordt er een stúk nerveuzer en zenuwachtiger gekoerst dan in het bos! Hopen dat we alles heel kunnen houden, dus! Eerstvolgende wedstrijdje op den dunnen bandjes zal in Kuinre zijn, dinsdag 22 juni om 19:00.

nb foto hierboven is van vorig seizoen, Kuinre.

Damn…. feels good to be fast(ish). Vandaag op alweer een super mooi en uitdagend écht mountainbike rondje mogen strijden! De parcours bouwers van deze wedstrijd hadden ten opzichte van het tóch al mooie rondje een aantal extra stukken aangebracht waardoor er nóg meer geklommen kon worden. Helemaal top, want ik vond dit rondje al zo lekker ivm alle klimmetjes. Het werd er alleen maar beter op.

Enig minpuntje was trouwens het start gedeelte, over een stoffig en droog stukje motocross-baan (waarom altijd die crossbanen?). Ik verknalde dus heerlijk mijn start en had ook even geen zin om over al die hobbeltjes enorm mijn best te gaan doen. Mijn tijd kwam nog wel als we eindelijk het bos in doken!

Lekker achterin de middenmoot van dit 60 man sterke deelnemersveld rolde ik (nog helemaal fit) het bos in en daar gooide ik de gaskraan open. Binnen no-time reed ik op een 10e plek rond en daar ben ik ongeveer de gehele wedstrijd blijven rijden. Mijn nieuwe crankstel (Rotor Agilis XC2 dubbelblad met ovale 'Q-rings') werkte uitstekend en vooral op de klimmetjes kon ik gemakkelijk vol doorstoempen. Wát een innovatie (waar ik veels te laat mee begonnen ben).

De laatste ronde melde zich 2 renners uit de achterhoede zich en kwamen voor mij fietsen (ik dus op 12e stek). Ik had alle ronden daarvoor alles in mijn eentje gefietst en dan is het tempo moeilijk te doseren. In een groepje weet je veel sneller of je een tandje bij moet schakelen of niet. Maar ik kon redelijk gemakkelijk de 2 renners volgen en bedacht dat ik in hun wiel wel mee kon liften en het op een eindsprint kon laten uitkomen.

Maar tijdens een klimmetje trok de voorste vd drie heel tactisch (geniepig) in zijn remmen waardoor nr. 2 al moeite had en ik van de fiets moest. de 'remmer' trok meteen vól door en die ander kon er nog net bij komen. Voor mij was het gat te groot en dat hadden ze door. Volle bak gingen snelden ze voort en ik kon er met geen moeite meer bij komen.

Maar zeker voldaan rolde ik als 12e over de meet. Goed opgebouwd, goed gedosseerd en hard voor gewerkt! Prima wedstrijd (en ook wat ik een beetje verwacht/ gehoopt had na mijn goeie trainingsweek en voldoende rust op vrijdag en zaterdag)!

Nog één zware trainingsweek en dan een weekje relatieve rust! Maar eerst eens lekker uitgebreid aan de Compex!

Nou… denk je dat je alles gehad hebt, is alle pech nóg niet klaar.

Doordat afgelopen woensdag die ketting getordeerd/ verdraaid was moest er een nieuwe ketting gemonteerd worden. Op zich geen probleem, maar een ketting slijt of rekt altijd samen met de cassette en tandwielen van de fiets. Om te voorkomen dat je steeds nieuwe (en dure) cassettes en tandwielen moet vervangen meet ik frequent de slijtage/ rek op mijn ketting. Bij iets te veel rek vervang ik tijdig die ketting om veel langer met de tandwielen te doen. Ik verwachte dus geen problemen.

Helaas was de cassette tóch te ver versleten dus moest ik met de nieuwe ketting oop een nieuwe cassette monteren. Tijdens een proefritje leek verder alles goed.  De tandwielen leken geen probleem en zagen er ook nog prima uit. Fietsje klaar, zou je zeggen. Maar toen ik zondag ochtend even de benen wilde losfietsen en ik de fiets een korte klim opnap, sloeg de ketting tóch over… OEPS.

Snel naar huis, kijken hoe we dit konden oplossen… Ik had wél een nieuw biddentandwiel maar niet een nieuwe grote. Een iets gebruikte ketting dan? Ook niet te vinden. Enige oplossing was een nieuw crankstel inclusief bladen monteren. Ik had namelijk al een tijdje een speciaal crankstel klaarliggen voor mijn nieuwe 'teamfiets' (die maar niet komt). Dat zou moeten lukken.

Maar de armen van mijn huidige crankstel zaten muurvast. Met geen mogelijkheid kreeg ik beweging in de borgmoeren. Sterker nog, als ik niet zou oppassen zou ik ernsige schade aan de inbus koppen van die bouten aanbrengen en demontage helemaal onmogelijk maken. Inmiddels was het al zó laat dat ik eigenlijk al in de auto naar de wedstrijd in Arnhem had willen zitten.

Via een buur met een schuur vol 'special tools' een slagschroevendraaier kunnen gebruiken en meet veel lomp geweld die borgmoeren toch losgekregen. Bottombracket verwijderd, nieuwe gemonteerd, crankstel gemonteerd, speciale ovale bladen gemonteerd, voorderraileur opnieuw afgesteld, pedalen overgezet… nog een uur voor de start (en het was nog 45 minuten rijden naar Arnhem).

De wedstrijd: Toen ik in Arnhem aankwam waren ze al begonnen met opstellen voor de start. Gelukkig waren een boel teamleden zo attent om mijn stuurbordnummer en chip op te halen zodat ik vliegensvlug mijn bidons en reservewielen aan mijn vader (de verzorger) kon geven en direkt door kon naar het startvak. Zonder enige vorm van warming-up starten voor mijn wedstrijd van 105 minuten. Stress!

Maar de start verliep verbazingwekkend goed. Bij de eerste 15 kwam ik door en kon goed volgen. Maar in een bocht schoof mijn voorwiel weg en maakte ik een mooie sliding. Snel opstaan, fiets uit de bosjes geplukt en de weg vervolgd. Maar helaas zat er een aardige slinger in het voorwiel. Bij de materiaalpost gestopt om een nieuw voorwiel te steken en verder. Hmmm… er was iets goed mis. De fiets was geen bocht door te krijgen, wilde louter rechtuit? Wat bleek, de voorrem liep dusdanig aan dat bochten nagenoeg onmogelijk waren. Ook de bandenspanning was veels te laag en die combinatie maakte snel rijden op dit rondje onmogelijk.

Maar weer gestopt en aan één van de verzorgers van een ander team gereedschap geleend om mijn voorrem goed af te stellen (alsnog bedankt, onbekende meneer!). En weer op de fiets. Dit ging al wat beter (maar de lage bandenspanning was nog een probleem). Alweer een halve ronde verder bij mijn eigen materiaal post het voorwiel maar op druk gepompt en rammen. Ik moest een boel tijd goed maken! Dit ging prima en ik kon gemakkelijk van renner naar renner 'springen'… Ook de kracht in mijn rechterbeen was ook helemaal terug (mede dankzij mij 'reiki-master' neef Ron).

Na 2 uur over de streep als 23e overall (en 3e master 2). Gezien alle toestanden een prima resultaat! Bedankt voor alle support en hulp aan iedereen langs de kant!

Benieuwd hoe de XC wedstrijd in Groesbeek gaat, volgende week zondag (nu de knie beter lijkt)

Het houd maar niet op! Na die DNF in Holten heb ik maandag rustig losgefietst. De knie was weer rustig (mischien simpelweg 'op slot' gezeten?)… Dinsdag ochtend ook even intensief door fysio Ruud laten behandelen en iedere dag ook aan de electrostimulatie via mijn Compex (wat al eerder zijn helende werking had bewezen… ik had immers na een Compex-sessie een halve marathon op volle snelheid uit kunnen fietsen.

Tijdritje: dinsdag avond alweer zo'n 'oude bekende'…. de Dellen-tijdrit. Een paar jaar gelden voor mij een uitdaging om te zien of ik ook op de racefiets hard kon fietsen… Dat ging aardig en het werd ieder jaar een soort test hoe de vorm was.

Dinsdag dus naar de Dellen gefietst. Toen ik aankwam bleek ik mij een half uurtje vergist te hebben in de aanvangstijd en had ik in plaats van geruime tijd voor een warming up nog maar 10 minuten om achteraan de rij met aerodynamische helmen en dichte wielen te sluiten. Ik had alleen een opzet-tijdrit stuurtje maar dat mocht de pret niet drukken. Nog snél even plassen voor de start (een standaard ritueel voor de meeste sporters) en huppakee… daar scheurde mijn rits in twee stukken uit mijn snelpak. Damn….. dan maar mijn jasje eroverheen aanhouden, want zo'n snelpak dat vanaf je navel openstaat is ook niet echt handig.

Ik was de allerlaatste die wegmocht, en mijn rit verliep allesbehalve soepel, waarschijnlijk door alle hasst en bijkomende stress. Ik kon ternauwernood in mijn pedalen komen.Tot tweemaal toe schakelde ik verkeerd en liep mijn ketting over mijn voorblad heen. Dat soort zaken kan je helemaal niet gebruiken wanneer iedere seconde telt!

Waar ik normaal ergens bovenaan de uitslagen-lijst stond, moest ik nu mijn naam ergens in de middenmoot zoeken. Maar ja… de knie voelde aardig rustig en het was al met al een goeie training geweest (zullen we maar denken).

Zeddam training: de dag na die lekkere tijdrit had ik een lange MTB training op het programma staan. Ik ga voor die MTB trainingen de laaste tijd naar het 'vaste rondje' van Zeddam. Hier is veel singletrack te vinden en aardig wat hoogteverschil zodat ook de klimbenen flink uitgedaagd kunnen worden.

Maar vóór ik naar Zeddam kon,had ik eerst nog een 'shop-till-you-drop' afspraak met mijn vriendin. We zouden 's ochtends Utrecht onveilig maken. NA een fijne ochtend shoppen snel doorgescheurd naar Zeddam, omgekleed en de fiets uit de auto gepakt, klaar voor 3 uur intensieve training. Maar een pechweek zou niet compleet zijn als er ook vandaag niet iets onverwachts zou gebeuren…. Na net 6 km op de route sloeg mijn ketting vast, nét toen ik krachtig aanzette tijdens een klim. Resultaat: ketting flink getordeerd (krom) met een overslaande ketting als gevolg.

Via de kortste weg terug maar weer richting auto… Ik had deze middag toch heel anders voorgesteld.

Mijn lievelingsrondje! Ik presteer hier ook altijd goed. Zaak dus, om mijzelf goed voor te bereiden en alles uit de kast te halen voor wederom een korte uitslag.

Ruim op tijd aanwezig eerst onze fabuleuze teamtent opgezet. Daarna handtekeningen gezet op de startlijst en aan een zeer gedegen warming up begonnen. Ik wilde niets aan toeval overlaten. Op de weg een lekker lang rondje uitgezocht om mijn hartslag langzaam naar het omslagpunt te brengen. Mijn lijf moest klaar zijn voor een sprint van 75 minuten!

Als 31e kon ik opstellen in afwachting van het start-signaal. Lekker links aan de buitenkant om te proberen óm de groep voor me heen te knallen. En dat lukte aardig goed. Ik zat er mooi bij, helemaal voorin. Maar ik wist wél dat ik mijn kop niet gek moest laten maken. Eigen tempo in plaats van opgeblazen halverwege de wedstrijd….

Na een half uurtje begon echter mijn rechter knie weer op te spelen. Bij iedere trap leek er iets 'knel' te zitten en voelde ik een steeds pijnlijker wordende 'knak'. Niet goed. Ik heb nog een halve ronde doorgefietst, maar het werd écht pijnlijk Een half uur voor het eind heb ik besloten om de knie niet te forceren, ik wilde langdurige schade voorkomen en ben uit de wedstrijd gestapt.

Ik weet niet of het de beste keuze was…. wellicht had ik op mijn 'gemak' de wedstrijd wel een beetje uit kunnen fietsen om op die manier nog een paar klassement-puntjes bij elkaar te sprokkelen. Maar frustratie en die overgevoelige knie maakte mijn keus dus anders. DNF, dus. Jammer

… of: Blij dat er een boompje groeide! Of: Je kan weinig winnen in een afdaling, maar wél alles verliezen! Hoe dan ook, de Ardennes Trophy marathon in La Reid (B) zit er weer op.

Mijn hele ploegje zat afgelopen weekend in Coo. Zij doen dit al jaren en maken er een super gezellig team weekend van. Veel biken en gezellig team-building ‘mtb team Wezep steil’! Door andere verplichtingen kon ik helaas maar het staartje van dit lange weekend meepikken. Wel zat er in dat staartje een leuke marathon waar een aantal team leden zich voor hadden ingeschreven.

In eerste instantie had ik mij voor de langste afstand ingeschreven (het was immers een marathon) maar door mijn knie blessure waar ik al twee weken mee liep te hinkelen was ik daar toch een beetje huiverig voor. Ik heb mij dus vlak voor de start om laten schrijven naar de midden-afstand van 70 km. Ik mocht helaas wél mijn mooie startnummer voorin het 90km startvak omruilen voor één van de laatste startnummers in het 70km startvak. Een lekkere inhaalrace, daar had ik wel zin in! Doelstelling: weer gedoseerd rijden, goed letten op de wedstrijd opbouw en niet met (te) snelle treintjes meewillen fietsen! Een ‘negative split’ zou heel mooi zijn (wat betekent: een snellere 2e helft dan de 1e helft).

Ik stond al vroeg in mijn startvak, waardoor ik daar in ieder geval met mijn neus tegen de voorste dranghekken stond. Voor mij liep het eerste startvak lekker vol (achter me trouwens ook) en het mooie weer had ongelovelijk veel bikers na La Reid getrokken. In totaal stonden er in de verschillende klassen dik 1500 man/ vrouw aan de start! De startvakken werden in ‘golven’ van 5 minuten na elkaar weggestart (om grote opstoppngen bij de eerste singletracks te voorkomen. Er werdt met chips gereden zodat de eindtijden een juiste uitslag konden geven.

Toen ons startvak ‘eindelijk’ wegkon, ben ik er als een haas vandoor gegaan. Even niet letten op die wedstrijd opbouw, de adrenaline neemt alle breinfuncties over! De eerste twee asfaltklimmen kwam ik als eerste boven met het peleton op comfortabele afstand. Mijn knie voelde trouwens bere goed, mijn benen sowieso helemaal sterk. Binnen no time liep ik in op renners die eerder gestart waren, in de vele lange klimmetjes hallde ik ze in, met grote groepen tegelijk! In de afdalingen hield ik mijn ‘downhill-hero’ Tjeerd voor ogen en probeerde mijn remmen zo min mogelijk te gebruiken. Ook dit werkte en ik zat in een geweldige flow. Alles liep uitstekend!

Totdat ik 10 km voor de finish opeens aan een boompje hing te bungelen…… In een snelle en smalle afdaling raakte in een klein bochtje mijn voorwiel een steen en ik maakte een salto. Ik vloog door de lucht en ik bleef maar vliegen. Ik kon mij nog net aan een boompje vastgrijpen en daar hing ik aan te bungelen. Toen ik mijn weer omhoog gewerkt had, zag ik mijn fiets een eind beneden liggen…. Ik voelde niets ernstigs (behalve een vaag duizelig gevoel en flink gedesoriënteerd) en ik heb mij naar beneden laten glijden, fiets gepakt en geprobeerd via de onderkant vd berg weer bij het parcours te komen.

Toen ik eindelijk mijn weg kon vervolgen bleek mijn voorrem hendel afgebroken (handig met al die steile afdalingen die nog moesten komen) maarja, nog maar 10 km. Flink misselijk en met een opkomende koppijn ben ik maar doorgefietst. Mijn flow was volledig zoek, mijn afdalingen gingen heel langzaam met alleen die achterrem en tijdens de eerste klim begon mijn bovenbeen van de bebloede knie te verkrampen. Lekker was dat. Uiteindelijk tóch over de streep gerold in 3:42, als 49e van de 481 starters in deze categorie. Jammer van die laatste crash, dus.

Ik heb net thuis mijn POLAR gegevens bestudeerd…. (ik kan daar op ieder punt in de wedstrijd een ‘markeerpunt’ maken zodat ik zogenaamde rondetijden te zien krijg met alle bijbehorende gegevens). Vóór de crash was mijn gemiddelde snelheid 21,1 km/uur, na de crash daalde dit tot een trage 15,3 km/uur! Als ik mijn hoge snelheid die laatste 10 km ook had kunnen volhouden zou ik bij de eerste 10 gefinished zijn. Je kan dus weinig winnen tijdens de afdalingen, maar wél veel verliezen. Pffff.

Volledige uitslagen: hier

Nu een beetje herstellen en zondag a.s mijn lievelingsrondje: Holten!

Top rondje, veel bos, veel techniek, veel klimmen, draaien en keren. Een rondje waar de meest volledige mountainbiker hoog kon scoren. Ook een rondje die veradelijk veel energie uit je zuigt met alle stukken vals plat en zuigende mulle ondergrond! Een jaar eerder heb ik hier nog een volledige inzinking gehad tijdens de laaste ronde (waarin ik meer acheteruit leek te fietsen dan vooruit)….

Een paar dagen voor de wedstrijd al naar Apeldoorn gereden om het rondje echt goed te verkennen, zodat ik de dagen erop flink mentaal kon trainen. Met als gevolg dat ik de avonden erna nauwelijks de slaap kon vatten, zó was ik bezig met het ‘in mijn hoofd’ rondrijden van het rondje. (even wennen, nog, die mentale voorbereidingen)

De dag zelf! Onze team manager had een dag eerder onze teamtent al opgezet op het middenterrein van ‘De Adelaar’, een wielervereniging die hun lokatie beschikbaar had gesteld. Goed optijd aanwezig om een gedegen warming up te houden. Mijn rechter knie was helaas nog ernstig zwak, maar we moesten er maar het beste van maken! Eerst nog één keer het rondje over (stel er zou tóch nog iets gewijzigd zijn), daarna snel inschrijven en dan het uur voor de wedstrijd lekker op de tacx die hartslag omhoog werken…. Helaas duurde het inschrijven verschrikkelijk lang en kwam van die gedegen warming up op de tacx helemaal niets meer terecht.

Tijdens de start-procedure nog met een collega-renner gesproken over mijn extreme manier van wedstrijd indelen (de eerste paar rondjes volledig maximaal gaan en naar voren knallen- met enorm veel energie verspilling- om daarna geheel in te storten om al mijn gewonnen plekken weer in te leveren). Deze man had gelijk! Het moest anders. Meer gedoseerd en met meer beheersing!

Vanaf de derde startrij kon ik na het fluitsignaal goed mijn positie houden en kroop, nog voordat we het bos ingingen, op naar een 10e plek. Alles wat je tijdens zo’n explosieve wedstrijd met de start meepikt kost je achtervolgers daarna weer enorm veel tijd en energie om goed te maken. Dus hier toch maar even alles uit de kast. Maar al snel over gegaan op ‘slim-rijden-modus’…. Ik zocht naar mijn eigen tempo en heb geprobeerd dat vast te houden. Dit koste mij natuurlijk wél wat plekken. En in plaats van meespringen met de langskomende renners, heb ik keurig mijn tempo vast gehouden.

Resultaat: uiterst vlakke rondetijden (gelukt) en een 19e plek (beetje gelukt). Maar gezien het feit dat ik dit alles met één been heb volbracht geeft mij tóch hoop dat ik op de goeie weg ben…

Binnenkort weer met twee volledige krachtige explosieve stoempers aan de start!

Volgende wedstrijd: 90km marathon in Theux (B)